Rodzajnik określony (articolo determinativo) + ćwiczenia PDF

Z poprzednich wpisów wiecie już jak wyglądają włoskie rzeczowniki, jak rozróżnić rodzaj męski od żeńskiego i jak utworzyć liczbę mnogą. Nie wspomniałam, jednak, do tej pory, że wszystkie włoskie rzeczowniki mają rodzajnik. Chodzi o to małe słówko „il”, „la” czy „i” przed słowem. Istnieją dwa typy rodzajników – określone i nieokreślone. Zajmijmy się pierwszym z nich. A zatem, poznajcie rodzajnik określony.

Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, zapoznajcie się z wcześniejszymi wpisami dotyczącymi rodzaju męskiego i żeńskiego oraz tworzenia liczby mnogiej. To niezbędne, by zrozumieć jak działa rodzajnik określony.

Rodzaj męski i żeński w języku włoskim (z ćwiczeniami)

Jak utworzyć liczbę mnogą w języku włoskim (z ćwiczeniami)

 

Rodzajnik określony w języku włoskim – forma

Zacznijmy od formy:

 

Rodzaj męski

W rodzaju męskim mamy do wyboru trzy rodzajniki: il, l’ i lo.

Najłatwiej zacząć od tego ostatniego.

A zatem, rodzajnika lo będziemy używać w przypadku słów rodzaju męskiego rozpoczynających się od s + spółgłoska (lo studente, lo sport), gn (lo gnomo), ps (lo psicologo), pn (lo pneumatico), x (lo xenofobo), y (lo yacht) i z (lo zaino).

Rodzajnik l’ („L” z apostrofem) będzie stosowany w przypadku słów rozpoczynających się od samogłoski, np. l’amico, l’ospedale, l’incontro.

W pozostałych przypadkach, to znaczy jeśli słowo rodzaju męskiego zaczyna się od spółgłoski, będziemy stosować rodzajnik il, np. il ragazzo, il tavolo, il bagno. Tych słów jest najwięcej.

W liczbie mnogiej lo i l’ przechodzą w formę gli. Rodzajnik il, natomiast przechodzi na i. A zatem:

lo studente ⇒ gli studenti

l’amico ⇒ gli amici

il ragazzo ⇒ i ragazzi

 

Rodzaj żeński

W rodzaju żeńskim sprawa jest nieco prostsza, bo mamy do dyspozycji tylko dwa rodzajniki: la i l’.

Rodzajnik la będzie stosowany dla słów rodzaju żeńskiego rozpoczynających się od spółgłoski, np. la ragazza, la studentessa, la sedia.

Rodzajnik l’ będzie stosowany, natomiast, dla słów rozpoczynających się od samogłoski, np. l’amica, l’isola, l’Italia.

W liczbie mnogiej mamy tylko jeden rodzajnik dla wszystkich słów rodzaju żeńskiego – le.

A zatem:

la ragazza ⇒ le ragazze

l’amica ⇒ le amiche

 

UWAGA.

Jeśli zaczynasz naukę, warto zapamiętać wyżej wymienione rodzajniki.

ALE. Można by powiedzieć, że tak naprawdę w języku włoskim istnieją tylko dwa rodzajniki: męski i żeński, które przybierają różne formy w zależności od słowa, które za nimi występują. Mówię o tym dlatego że wstawienie jakiegoś słowa, zaimka dzierżawczego czy przymiotnika, między rodzajnik a rzeczownik może spowodować zmianę jego formy.

Dla rozjaśnienia:

lo zaino – plecak

il mio zaino – mój plecak  [już nie mamy „z” na początku, tylko „m”]

l’amico – przyjaciel

il mio migliore amico – mój najlepszy przyjaciel  [już nie mamy samogłoski, tylko spółgłoskę „m”)

l’amica – przyjaciółka

la mia amica – moja przyjaciółka [tutaj podobnie]

 

Rodzajnik określony w języku włoskim – zastosowanie

Rodzajnik określony będzie stosowany wtedy, gdy mówimy o obiekcie, który znany jest naszemu rozmówcy lub o obiekcie, który jest niepowtarzalny w przyrodzie.

Słowo słońce będzie miało rodzajnik określony, bo ta nazwa odnosi się zawsze do jednego i tego samego obiektu – słońca na niebie. A zatem powiemy il sole. Tak samo będzie z księżycem (la luna) i innymi niepowtarzalnymi obiektami.

Ile istnieje krajów o nazwie Polska? Tylko jeden. A zatem, ktokolwiek powie Polska zawsze odnosi się do tego samego. Powiemy więc la Polonia.

Wyobraź sobie, że jesteśmy w budynku jakiejś firmy. Przychodzi jakaś osoba i chce rozmawiać z dyrektorem. Jakiego rodzajnika użyjemy? Określonego, bo wiadomo, że w danej firmie jest tylko jeden dyrektor. Czyli powiemy „Voglio parlare con il direttore„.

Wyobraź sobie, że jakiś czas temu pożyczyłeś znajomemu książkę. Teraz on przychodzi do Ciebie i chce Ci ją oddać. Mówi „Ti porto il libro„. Il libro, bo wiadomo o jaką książkę chodzi – określoną, a więc i rodzajnik określony.

Wyobraź sobie, że spotykasz sąsiadkę, która mówi Ci, że uciekł jej pies. Później widzisz tego psa przed blokiem i wracasz do sąsiadki ją o tym poinformować. Mówisz „ho visto il cane„.

Czyli jeśli Twój rozmówca wie o czym dokładnie mówisz – użyjesz rodzajnika określonego.

Rodzajnik określony stosowany jest również gdy mówimy o gatunku, np. il cane è il migliore amico dell’uomo (pies jest najlepszym przyjacielem człowieka). Nie chodzi o żadnego konkretnego psa ani człowieka, tylko o ich ogół.

A także gdy mówimy o wykonywanym zawodzie w strukturze z czasownikiem fare, np. faccio l’insegnante (jestem nauczycielem), lui fa il cameriere (on jest kelnerem).

 

Rodzajnik określony w języku włoskim – ćwiczenia

Jeśli macie ochotę przećwiczyć formy rodzajnika określonego, zajrzyjcie do ćwiczeń. Znajdziecie w nich również odpowiedzi. Sprawdźcie się i dajcie znać jak poszło 😉

2 Responses

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *